'/%3E%3C/svg%3E){kind=small}
Midtliv
Ingen vil falle i det holet
Ho kjem heilt brått. Og ho går ikkje fort over. Depresjonen. Den som då ser og set ord på ting, blir sterkare. Tek meir medvitne val. Lèt mindre liggje. I Tyskland er ho framleis eit tabu, rekna som veikskap, ein varig risiko. Eg skulle ønskje det var som i Noreg, der ein statsminister kunne vende tilbake til embetet etter ein «pause» på grunn av «utbrentheit» – og til og med bli vald på nytt mange år seinare.
(Kjelde: Kjell Magne Bondevik, Wikipedia)
Frå talen til vigslaren i Pottenstein:
Andreas, barnet med dei raude buksene, som liksom ikkje ville leike med dokker, sjølv om mor Gertrud, som prøvde seg på moderne oppseding, hadde skaffa to dokker spesielt til han. I staden var det kosedyra han fall for. Kvar kveld vakna dei til liv saman med mor, gjennom «Wüstenspiele» i verdener skapte av sengeteppet. Ein tradisjon Andreas oppdaga på nytt med Stefans koseflodhest «Knuddel»… No vrimlar det av kosedyr i sofaen deira – alle med ulike personlegdomar – venlege, reserverte og småleg vonde. Til og med ein liten Corona er med.
Grunnleggjande tillit
Det er ikkje mange ting i livet som er så meiningsfulle som å vere glad i eit barn. Som homofil mann slo eg meg tidleg til ro med at det berre var barna til andre menneske som kom til å spele ei rolle i livet mitt. At eit barn ein gong skulle ha slik tillit til meg, vere meg så nært at det òg kunne ha vore «mitt», er ei gåve – òg ei gåve frå dei to foreldra, som har late meg ta vare på det, heilt frå første dag.
